Σε παρακμή και διάλυση τα ΜΜΜ, αλλά Αγιασόγλου και Κοτταράς παραμένουν επί χρόνια «βιδωμένοι» στις «χρυσές» καρέκλες και παριστάνουν τους διοικητές!

Όποιος ή όποια χρησιμοποιεί συγκοινωνία το νιώθει καθημερινά στο πετσί του. Τα ΜΜΜ, στην κυριολεξία, βρωμάνε. Αυτή η διαπίστωση, βέβαια, γίνεται αντιληπτή εάν καταφέρει να μπει ο επιβάτης στο ήδη καθυστερημένο λεωφορείο ή τρόλεϊ που θα φτάσει στη στάση.
Οι εργαζόμενοι κάνουν ηρωικές προσπάθειες, αλλά η αδιαφορία των διοικούντων βάζει «φρένο» σε κάθε προσπάθεια. Για τα δρομολόγια το βράδυ ούτε κουβέντα!

Τα περισσότερα που περνούν γράφουν «βλάβη» ή «υπηρεσιακό». Αν είσαι τυχερός ή τυχερή, μετά από μία ή δύο ώρες θα περάσει κάποιο δρομολόγιο από κεντρική λεωφόρο… και όπου πάει, για να γλιτώσεις μερικά χιλιόμετρα ποδαρόδρομου.
Αυτό πάντως που λειτουργεί καλά είναι οι «βίδες» που έχουν καρφωθεί στις καρέκλες τους οι Αγιασόγλου και Κοτταράς.
Ο πρώτος, από το 2020, διορίστηκε CEO στον ΟΣΥ.

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει υπουργοί, αλλά ο Στέφανος, με το πολύ ωραίο και πολυτελές σπίτι, δεν κουνιέται! Τώρα, ως προς τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Aston στην Αγγλία, θα σας πω άλλη φορά. Πρέπει να έχει πολύ μεγάλες ικανότητες για να παραμένει στην ίδια καρέκλα κοντά μία δεκαετία.
Οι εργαζόμενοι, πάντως, έχουν διαφορετική άποψη, αφού πολλές φορές έχουν αναδείξει τους περίεργους διαγωνισμούς που γίνονται στο «μαγαζί» του, τους οποίους το ΣτΕ τους ακυρώνει ως φωτογραφικούς. Κάτι θα ξέρουν στο Μαξίμου που τον διατηρούν! Ίσως τελικά να είναι αλήθεια αυτό που ισχυρίζεται ο ίδιος: «Ο Μητσοτάκης θα φύγει, αλλά εγώ όχι».
Από το 2022, στη θέση του CEO της ΣΤΑΣΥ παραμένει ο Θανάσης Κοτταράς. Πρόκειται για τον πρώην διευθυντή του Άρη Σπηλιωτόπουλου επί εποχής Καραμανλή.

Μου λένε, βέβαια, ότι το κουμάντο στο «μαγαζί» αυτό κάνει η επικεφαλής της Διεύθυνσης Επικοινωνίας. Θα έχει τον τρόπο της, φαίνεται. Ό,τι πει, λέει «ναι» ο Θανάσης.
Όλα αυτά τους πολίτες, φυσικά, τους αφήνουν παντελώς αδιάφορους. Ας ήταν αξιοπρεπή τα ΜΜΜ και ας έμεναν στις καρέκλες τους μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία! Όταν, όμως, έχουν αποτύχει παταγωδώς… κάπου αλλού πάει το μυαλό μου.