Ποιος έσωσε τελικά τα ζώα; Τα ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις από τον δήμαρχο Παλαιού Φαλήρου

Τις τελευταίες ώρες ο δήμαρχος Παλαιού Φαλήρου, Γιάννης Φωστηρόπουλος, επιχειρεί να παρουσιαστεί ως ο «σωτήρας» για όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης απομάκρυνσης των ζώων από το καταφύγιο που απειλήθηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά.

Ωστόσο, καταγγελίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας περιγράφουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα και θέτουν σοβαρά ερωτήματα για τον χρόνο, τον τρόπο και τα αντανακλαστικά με τα οποία κινητοποιήθηκε ο Δήμος τις κρίσιμες εκείνες ώρες.

Σε στιγμές κρίσης και φυσικών καταστροφών, η ηγεσία ενός τόπου κρίνεται από την ετοιμότητα, την αποτελεσματικότητα και την ανθρωπιά της. Είναι οι ώρες που δεν χωρούν επικοινωνιακές διαχειρίσεις ούτε δημόσιες σχέσεις. Χωρούν μόνο πράξεις. Και σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, η δημοτική αρχή απέτυχε να ανταποκριθεί όταν κάθε λεπτό ήταν πολύτιμο.

Οι ίδιες καταγγελίες αναφέρουν ότι η παρέμβαση του Δήμου δεν ήταν η άμεση και αποφασιστική αντίδραση που παρουσιάστηκε εκ των υστέρων. Αντιθέτως, υποστηρίζεται ότι για περίπου τέσσερις ολόκληρες ώρες εθελοντές, φιλοζωικές οργανώσεις και πολίτες αναζητούσαν τον δήμαρχο προκειμένου να δοθεί η αυτονόητη έγκριση για τη φιλοξενία των ζώων που είχαν διασωθεί από τις φλόγες.

Πρόκειται για μια αδικαιολόγητη καθυστέρηση σε μια στιγμή όπου κάθε λεπτό μπορούσε να αποδειχθεί καθοριστικό για τη ζωή δεκάδων ανυπεράσπιστων ζώων.

Σύμφωνα πάντα με τις ίδιες καταγγελίες, η λύση δεν δόθηκε από τον μηχανισμό του Δήμου, αλλά κατέστη δυνατή ύστερα από την παρέμβαση του Γραμματέα για τα Αδέσποτα Ζώα του Υπουργείου Εσωτερικών, προκειμένου να ξεπεραστεί το διοικητικό αδιέξοδο και να προχωρήσει η υποδοχή των πυρόπληκτων ζώων.

Οι καταγγέλλοντες υπενθυμίζουν, μάλιστα, ότι η σημερινή δημοτική αρχή είχε κατά το παρελθόν απομακρύνει τα αδέσποτα από το συγκεκριμένο καταφύγιο. Όταν, όμως, προέκυψε η ανάγκη να αξιοποιηθεί ο χώρος για τη διάσωση ζώων που κινδύνευαν από την πύρινη λαίλαπα, ο Δήμος εμφανίστηκε – όπως υποστηρίζεται – ανέτοιμος να διαχειριστεί την κατάσταση.

Ευλόγως προκύπτει ένα εύλογο και αμείλικτο ερώτημα: γιατί επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί μια καθυστερημένη κινητοποίηση ως προσωπικός θρίαμβος της δημοτικής αρχής; Γιατί καλλιεργήθηκε η εικόνα μιας άμεσης ανταπόκρισης, όταν υπάρχουν καταγγελίες που περιγράφουν μια εντελώς διαφορετική αλληλουχία γεγονότων;

Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, το γεγονός ότι οι εθελοντές και οι φιλοζωικές οργανώσεις, που βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή στην πρώτη γραμμή, μεταφέροντας και σώζοντας ζώα μέσα από τις στάχτες και τον κίνδυνο, δεν έλαβαν ούτε μία δημόσια αναγνώριση του έργου τους από τη δημοτική αρχή. Άνθρωποι που έδωσαν μάχη με τον χρόνο και τις φλόγες για να σωθούν δεκάδες ζωές, φέρεται να αγνοήθηκαν πλήρως από όσους σήμερα εμφανίζονται ως πρωταγωνιστές της επιχείρησης.

Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για επικοινωνιακές φωτογραφίες, πανηγυρικές δηλώσεις ή εκ των υστέρων αφηγήματα. Ενδιαφέρονται να γνωρίζουν ποιος βρέθηκε πραγματικά στο πεδίο, ποιος πήρε τις κρίσιμες αποφάσεις, ποιος ανέλαβε την ευθύνη όταν η κατάσταση ήταν οριακή και ποιος συνέβαλε ουσιαστικά στη διάσωση των ζώων.

Η δημοτική αρχή οφείλει να δώσει σαφείς απαντήσεις και να παρουσιάσει ένα πλήρες χρονολόγιο των ενεργειών της. Διότι όταν διακυβεύονται ζωές, η αλήθεια δεν μπορεί να υποκαθίσταται από την επικοινωνία και η λογοδοσία δεν είναι επιλογή· είναι υποχρέωση.