Δολοφόνοι με «Δ» κεφαλαίο

Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις δεν αρκούν για να περιγράψουν το μέγεθος μιας τραγωδίας. Όταν, όμως, μια εγκληματική ενέργεια αφαιρεί μια ανθρώπινη ζωή, τότε οι υπεκφυγές τελειώνουν και η πραγματικότητα αποκτά το πραγματικό της όνομα.

Η σειρά των εμπρηστικών επιθέσεων εναντίον κατοικιών στελεχών της Νέας Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως ακόμη ένα περιστατικό «χαμηλής έντασης» ή ως μια πράξη πολιτικής βίας που περιορίζεται σε υλικές ζημιές. Ο θάνατος της μητέρας της Αφροδίτης Νέστορα άλλαξε οριστικά τα δεδομένα. Μια οικογένεια βυθίστηκε στο πένθος και η κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με τις πιο σκοτεινές συνέπειες του τυφλού εξτρεμισμού.

Όποιοι σχεδίασαν, οργάνωσαν και εκτέλεσαν αυτές τις επιθέσεις γνώριζαν πολύ καλά ότι ένας αυτοσχέδιος εμπρηστικός μηχανισμός σε πολυκατοικία δεν αποτελεί «συμβολική παρέμβαση». Είναι μια πράξη που μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα θανάτου για οποιονδήποτε βρεθεί στο σημείο: ηλικιωμένους, παιδιά, οικογένειες, ανυποψίαστους πολίτες.

Γι’ αυτό και η δημόσια συζήτηση οφείλει να εγκαταλείψει τις εύκολες δικαιολογίες. Η πολιτική βία δεν γίνεται λιγότερο επικίνδυνη επειδή στρέφεται εναντίον πολιτικών αντιπάλων. Δεν υπάρχουν «καλές» και «κακές» μολότοφ, ούτε «ανεκτές» εμπρηστικές επιθέσεις. Υπάρχει μόνο εγκληματική δράση με δυνητικά θανατηφόρες συνέπειες.

Η Αντιτρομοκρατική εξετάζει όλα τα στοιχεία, αναλύει το βιντεοληπτικό υλικό και αναζητά όσους συμμετείχαν στην οργάνωση και την εκτέλεση των επιθέσεων. Η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί για τις ατομικές ευθύνες και τις ποινικές συνέπειες. Μέχρι τότε, κανείς δεν μπορεί να προκαταλάβει την ενοχή συγκεκριμένων προσώπων.

Υπάρχει, όμως, μια αλήθεια που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Όποιος τοποθετεί εμπρηστικούς μηχανισμούς σε κατοικημένα κτίρια αποδέχεται τον κίνδυνο να χαθούν ανθρώπινες ζωές. Και όταν αυτός ο κίνδυνος μετατρέπεται σε πραγματικότητα, δεν μιλάμε πλέον για «ακτιβισμό», ούτε για «παρέμβαση», ούτε για «δυναμική διαμαρτυρία».

Μιλάμε για δολοφονική βία.

Η δημοκρατία δεν μπορεί να συνυπάρχει με όσους επιχειρούν να επιβάλουν τις ιδέες τους με φωτιά, εκρηκτικούς μηχανισμούς και τρόμο. Η ανοχή απέναντι σε τέτοιες πρακτικές δεν είναι ένδειξη δημοκρατικής ευαισθησίας· είναι επικίνδυνη αδράνεια.

Ο θάνατος μιας αθώας γυναίκας πρέπει να αποτελέσει το οριστικό τέλος κάθε προσπάθειας εξωραϊσμού της πολιτικής βίας. Γιατί όταν μια εγκληματική ενέργεια καταλήγει στην απώλεια ανθρώπινης ζωής, οι λέξεις αποκτούν το πραγματικό τους βάρος.

Και τότε, οι υπεύθυνοι δεν μπορούν να περιγράφονται με ευφημισμούς. Αν αποδειχθεί από τη Δικαιοσύνη ότι ευθύνονται για τον θάνατο αυτό, η Ιστορία θα τους καταγράψει με τη μόνη λέξη που χωρά: δολοφόνοι. Με «Δ» κεφαλαίο.