Αλέξης Τσίπρας: Στην κορυφή ως αντιπολίτευση στο μηδέν ως πρωθυπουργός – Άρθρο του Γιώργου Α. Σπίνου

Η δημιουργία της «ΕΛΑΣ» από τον Αλέξη Τσίπρα αποτελεί πλέον πολιτικό γεγονός και όχι σενάριο επί χάρτου. Ήδη έχουν αρχίσει να διατυπώνονται εκτιμήσεις περί της εκλογικής της δυναμικής, ενώ δεν λείπουν εκείνοι που προεξοφλούν διψήφια ποσοστά και ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία. Πλην όμως, πέραν του ονόματος και της επικοινωνιακής συσκευασίας, το ουσιώδες ερώτημα παραμένει αναπάντητο: πόσο νέο μπορεί να είναι ένα κόμμα όταν στελεχώνεται από τα ίδια πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν σε προηγούμενες πολιτικές αποτυχίες; Διότι η πολιτική αναγέννηση δεν επιτυγχάνεται με αλλαγή ταμπέλας, αλλά με αλλαγή νοοτροπίας, προσώπων και πρακτικών.

• Γράφει ο Γιώργος Α. Σπίνος

Ακούω και διαβάζω μετά μεγάλης βεβαιότητος ότι η «ΕΛΑΣ» δύναται να καταγράψει ποσοστό της τάξεως του 15% και να εισέλθει δυναμικά στη Βουλή. Και διερωτώμαι: αυτό συνιστά πολιτική επιτυχία; Αυτός είναι ο στρατηγικός στόχος ενός πρώην πρωθυπουργού; Θα έλειπε, πράγματι, ένας πολιτικός που διετέλεσε επί σειρά ετών πρωθυπουργός της χώρας να μην κατορθώσει να συγκεντρώσει ένα αξιοπρεπές διψήφιο ποσοστό. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι η επιβίωση. Το ζητούμενο είναι η προοπτική εξουσίας και, κυρίως, η αποκατάσταση της αξιοπιστίας που απωλέσθη.

Διότι ο κ. Τσίπρας υπήρξε αναμφισβητήτως επιτυχημένος ως αρχηγός της αντιπολιτεύσεως. Εξέφρασε τη λαϊκή δυσαρέσκεια, εκμεταλλεύθηκε το κλίμα της εποχής και επικράτησε πολιτικά του Αντώνη Σαμαρά. Ως πρωθυπουργός, όμως, τα δεδομένα υπήρξαν διαφορετικά. Εκεί δεν κρίθηκε από τις υποσχέσεις του αλλά από τα πεπραγμένα του. Και η ετυμηγορία των πολιτών υπήρξε σαφής. Η εξουσία ανέδειξε το πραγματικό πολιτικό του αποτύπωμα και οι συνεχείς εκλογικές ήττες που ακολούθησαν δεν υπήρξαν προϊόν συγκυρίας, αλλά αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών και συγκεκριμένης διακυβέρνησης.

Παράλληλα, προκαλεί εντύπωση η προσπάθεια επαναφοράς προσώπων τα οποία κατά το παρελθόν απομακρύνθηκαν από τον στενό πυρήνα της επιρροής του. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι οι απομακρύνσεις αυτές δεν σχετίζονταν με πολιτικές διαφωνίες, αλλά με ρήξεις και καμένες γέφυρες προς οικονομικά και επιχειρηματικά κέντρα. Εάν, λοιπόν, η ανακύκλωση προσώπων παρουσιάζεται ως ανανέωση, τότε η έννοια της ανανέωσης χάνει κάθε πραγματικό περιεχόμενο.

Η πολιτική, άλλωστε, δεν λειτουργεί με όρους επικοινωνιακής νοσταλγίας. Οι πολίτες θυμούνται. Θυμούνται τις υποσχέσεις, τις διαψεύσεις, τις συγκρούσεις, τις κωλοτούμπες και τα αποτελέσματα. Και όταν καλούνται να επενδύσουν πολιτικά, αναζητούν προοπτική, όχι αναπαλαίωση.

Υπό αυτό το πρίσμα, η επένδυση στην «ΕΛΑΣ» μοιάζει περισσότερο με στοίχημα υψηλού ρίσκου παρά με ασφαλή πολιτική επιλογή. Διότι στην πολιτική, όπως και στην οικονομία, όποιος επιλέγει να τοποθετήσει το κεφάλαιό του σε ένα «κουτσό άλογο», αναλαμβάνει και το βάρος των συνεπειών. Και η ιστορία σπανίως επιβραβεύει όσους επιχειρούν να παρουσιάσουν ως νέο εκείνο που η κοινωνία έχει ήδη δοκιμάσει και απορρίψει.