Λεφτά υπάρχουν στο «μαγαζί» του Βαρθολομαίου: Η ΕΕΕΠ δίνει απευθείας ανάθεση 36.704 για «συμβουλές – αέρα»! Ποιος θα ελέγξει τους ελεγκτές;

Ομολογώ ότι διαβάζοντας την απόφαση της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων να διαθέσει 36.704 ευρώ για υπηρεσίες «διαχείρισης κρίσεων», έμεινα με μια απορία που όσο περνάει η ώρα μεγαλώνει αντί να μικραίνει: ποια ακριβώς κρίση φοβάται ότι θα αντιμετωπίσει;

Μιλάμε για μια ανεξάρτητη αρχή που δεν πουλάει προϊόντα, δεν παρέχει υπηρεσίες στο κοινό, δεν ανταγωνίζεται άλλες εταιρείες και δεν χρειάζεται να πείσει κανέναν καταναλωτή να την επιλέξει. Δεν είναι εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, δεν είναι αλυσίδα σούπερ μάρκετ, δεν είναι ενεργειακός πάροχος. Είναι μια ρυθμιστική αρχή που ελέγχει, εποπτεύει και αδειοδοτεί την αγορά των τυχερών παιγνίων.

Για να το πω πιο απλά: ποιος ακριβώς θα πει «δεν μου αρέσει η ΕΕΕΠ, θα πάω σε άλλη Επιτροπή Ελέγχου Παιγνίων»; Υπάρχει ανταγωνιστής και δεν το γνωρίζουμε; Υπάρχει κάποια άλλη δημόσια αρχή που διεκδικεί πελάτες από την ΕΕΕΠ;

Εκτός και αν έχουμε περάσει σε μια νέα εποχή όπου οι δημόσιοι οργανισμοί δεν ασχολούνται τόσο με το έργο τους όσο με τη διαχείριση της εικόνας τους. Διότι αν μια αρχή λειτουργεί σωστά, εφαρμόζει τον νόμο, διενεργεί αποτελεσματικούς ελέγχους και λαμβάνει διαφανείς αποφάσεις, τότε η αξιοπιστία της προκύπτει από τις πράξεις της και όχι από συμβούλους επικοινωνιακής διαχείρισης.

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι η σχετική απόφαση μιλά για προστασία της φήμης και της δημόσιας εικόνας της αρχής από πιθανές κρίσεις. Μα αν προκύψει κάποια κρίση, δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με διαφάνεια και λογοδοσία; Ή μήπως η λύση είναι να προσληφθούν εξωτερικοί σύμβουλοι ώστε να διαχειριστούν επικοινωνιακά το πρόβλημα;

Σε μια περίοδο που το Δημόσιο επικαλείται διαρκώς την ανάγκη περιστολής δαπανών και χρηστής διαχείρισης των πόρων, τα 36.704 ευρώ μπορεί να μην είναι ένα τεράστιο ποσό. Είναι όμως αρκετά για να γεννήσουν εύλογα ερωτήματα. Ειδικά όταν πρόκειται για μια δαπάνη που δύσκολα αντιλαμβάνεται κανείς το πραγματικό της αντικείμενο και ακόμη δυσκολότερα το μετρήσιμο όφελος που θα προκύψει για τον πολίτη.

Γι’ αυτό και η συγκεκριμένη ανάθεση μου μοιάζει με ακόμη μία από εκείνες τις συμβάσεις που εγκρίνονται χωρίς να προκύπτει σαφής ανάγκη, χωρίς συγκεκριμένο παραδοτέο που να γίνεται αντιληπτό από τον μέσο φορολογούμενο και χωρίς να εξηγείται πειστικά γιατί δεν θα μπορούσε να καλυφθεί από τις υφιστάμενες υπηρεσίες της ίδιας της αρχής.

Και στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι κάποιοι βρήκαν έναν ακόμη ευγενικό τίτλο για να δικαιολογήσουν μια δαπάνη που κανείς δεν ζήτησε και ελάχιστοι μπορούν να εξηγήσουν γιατί πραγματικά χρειάζεται.