Από το «σκίζω τα μνημόνια» στους νέους «σοφούς» του Αλέξη

Παρακολουθώ τις τελευταίες κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα και ομολογώ ότι μου προκαλούν ένα έντονο αίσθημα déjà vu. Βλέπετε, ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται πως ετοιμάζει μια νέα ομάδα «ειδικών», μια καινούργια φουρνιά ανθρώπων που θα εμφανιστούν ως οι γνώστες των λύσεων, οι φορείς της ανανέωσης και οι εκφραστές της προόδου. Κάπου εδώ όμως αρχίζουν οι αναμνήσεις…

Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Τσίπρας παρουσιάζει στο κοινό τους δήθεν «σωτήρες» της χώρας. Το ίδιο έργο το είδαμε με πρωταγωνιστές τον Βαρουφάκη, τον Τσακαλώτο και τον Κατρούγκαλο. Τους ανθρώπους που παρουσιάζονταν ως οικονομικά μυαλά πρώτης γραμμής, ως τους ειδικούς που θα καταργούσαν τα μνημόνια, θα νικούσαν τους δανειστές και θα άλλαζαν τους κανόνες ολόκληρης της Ευρώπης.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν εξαπατήθηκε από αυτούς. Δεν τους βρήκε μπροστά του. Τους επέλεξε ο ίδιος. Τους ανέδειξε ο ίδιος. Τους έδωσε τα κλειδιά της χώρας και τους παρουσίασε ως το μεγάλο πλεονέκτημα της «πρώτης φοράς Αριστερά». Όταν όμως έφτασε η ώρα της αλήθειας, οι υποσχέσεις κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος.

Ο Βαρουφάκης έμεινε στην ιστορία για το χάος του 2015, τις κλειστές τράπεζες, τα capital controls και τη χώρα που βρέθηκε μια ανάσα από τον γκρεμό. Ο Τσακαλώτος, που μιλούσε για κοινωνική δικαιοσύνη, εξελίχθηκε στον υπουργό των φόρων και των υπερπλεονασμάτων που άδειασαν τις τσέπες της μεσαίας τάξης. Ο δε Κατρούγκαλος είδε το όνομά του να μετατρέπεται σε μόνιμο σημείο αναφοράς κάθε συζήτησης για το ασφαλιστικό και τις περικοπές.

Αυτό όμως που έχει πραγματική πολιτική σημασία είναι ότι όλοι αυτοί αποτελούν πολιτικά παιδιά του ίδιου του Τσίπρα. Ήταν επιλογές του. Ήταν το μοντέλο διακυβέρνησης που ο ίδιος επέβαλε. Ήταν το αποτέλεσμα της αντίληψης ότι η ιδεοληψία μπορεί να αντικαταστήσει την πραγματικότητα και ότι τα συνθήματα μπορούν να νικήσουν την οικονομία.

Σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί από εκείνη την περίοδο. Σαν να πρόκειται για μια ξένη ιστορία. Σαν να μην ήταν ο ίδιος ο άνθρωπος που υποσχόταν κατάργηση μνημονίων και τελικά υπέγραψε νέο μνημόνιο. Σαν να μην ήταν ο ίδιος που παρέλαβε μια οικονομία σε πορεία σταθεροποίησης και την οδήγησε ξανά στην αβεβαιότητα.

Γι’ αυτό και όταν ακούω για νέους «σοφούς», νέες επιτροπές και νέα πρόσωπα, δεν αναρωτιέμαι ποιοι είναι. Αναρωτιέμαι αν ο ελληνικός λαός έχει λόγο να πιστέψει ότι αυτή τη φορά ο Αλέξης Τσίπρας έμαθε από τα λάθη του. Διότι μέχρι σήμερα, συγγνώμη δεν ακούσαμε. Αυτοκριτική δεν είδαμε. Και όταν κάποιος δεν αναγνωρίζει τις αποτυχίες του, συνήθως είναι καταδικασμένος να τις επαναλάβει.

Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό ερώτημα να μην είναι ποιοι είναι οι νέοι «ειδικοί» του Αλέξη. Το ερώτημα είναι αν πίσω από τα νέα πρόσωπα κρύβεται το ίδιο παλιό έργο που η χώρα πλήρωσε ήδη πολύ ακριβά.