Βουτιά χωρίς πάτο για την ΕΛΙΝΟΙΛ! Ανύπαρκτα κέρδη που μετριούνται σε μερικές χιλιάδες. Σκιές και ερωτηματικά, με πολλές δικαιολογίες από τη διοίκηση

Στο χρηματιστηριακό ταμπλό οι αριθμοί δεν συγχωρούν. Και όταν βλέπω αυτούς τους αριθμούς να κάνουν απότομες βουτιές, ξέρω ότι αρχίζουν τα δύσκολα — όχι μόνο για τα πορτοφόλια, αλλά και για την αξιοπιστία. Η ιστορία της ΕΛΙΝΟΙΛ για το 2025, όπως την παρακολουθώ, μοιάζει να έχει όλα τα στοιχεία ενός έργου που προσπαθεί να πείσει, αλλά τελικά αφήνει περισσότερες απορίες παρά απαντήσεις.

Γιατί εδώ, κατά τη γνώμη μου, δεν μιλάμε απλώς για μια κάμψη. Μιλάμε για μια καθίζηση που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Τα καθαρά κέρδη, μετά από φόρους και δικαιώματα μειοψηφίας, προσγειώθηκαν περίπου στις 91 χιλιάδες ευρώ. Από σχεδόν 10 εκατομμύρια την προηγούμενη χρονιά, σε ένα ποσό που θυμίζει… λογιστικό ψιλάκι.

Και κάπου εδώ αρχίζει το γνωστό «στόρι».

Η εταιρεία μιλά για δύσκολες συνθήκες, για στρεβλώσεις στην αγορά πετρελαιοειδών, για πιέσεις στο διεθνές εμπόριο και για εναλλακτικές διαδρομές που «στρίμωξαν» τα περιθώρια. Ένα αφήγημα που έχω ξανακούσει πολλές φορές στην αγορά, σχεδόν αναμενόμενο σε τέτοιες περιπτώσεις. Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που προσωπικά δεν μπορώ να αγνοήσω.

Λίγους μήνες πριν, το πρώτο τρίμηνο του 2025 είχε δείξει κέρδη περίπου 1,5 εκατομμυρίου ευρώ. Δηλαδή μια εικόνα όχι απλώς σταθερή, αλλά με προοπτική. Και ξαφνικά… σκοτάδι. Το εννεάμηνο πέρασε χωρίς ουσιαστική πληροφόρηση, χωρίς ξεκάθαρα σήματα, χωρίς καμία «καμπάνα» προς την αγορά ότι κάτι δεν πάει καλά.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και η πρόβλεψη του Σεπτεμβρίου να ρίξει κι άλλο λάδι στη φωτιά.

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2025, η εταιρεία εμφανίζεται αισιόδοξη για το δεύτερο μισό της χρονιάς. Διαβάζω για βελτίωση αποτελεσμάτων, για ανάπτυξη σε τομείς όπως η ηλεκτρική ενέργεια και το φυσικό αέριο, για νέες εμπορικές δραστηριότητες που θα ενισχύσουν τη γραμμή των εσόδων. Με απλά λόγια, το μήνυμα ήταν ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα.

Και μετά έρχεται το τελικό αποτέλεσμα και τα ανατρέπει όλα.

Εδώ είναι που αρχίζω να βλέπω τα «περίεργα».

Γιατί όταν μια εταιρεία δείχνει ανοδική πορεία και μέσα σε λίγους μήνες εμφανίζει τόσο δραματική πτώση, χωρίς ενδιάμεση προειδοποίηση, τότε για μένα το ερώτημα δεν είναι μόνο τι έγινε. Είναι γιατί δεν ειπώθηκε εγκαίρως.

Στην αγορά υπάρχει ένας άγραφος κανόνας: οι επενδυτές αντέχουν τις κακές ειδήσεις, αρκεί να τις ξέρουν. Αυτό που δύσκολα συγχωρείται είναι η απουσία ενημέρωσης. Και εδώ βλέπω ένα κενό που δεν περνά απαρατήρητο.

Ακούω ήδη στην αγορά να μιλούν για «επικοινωνιακή διαχείριση» που δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Άλλοι το πάνε πιο μακριά και αφήνουν αιχμές για πιθανή παραπλάνηση. Όχι απαραίτητα με τη στενή νομική έννοια, αλλά με την ευρύτερη: την εικόνα που παρουσιάστηκε και την πραγματικότητα που τελικά αποκαλύφθηκε.

Γιατί όταν δίνεις μήνυμα βελτίωσης και το αποτέλεσμα είναι κατάρρευση, τότε κάτι δεν «κουμπώνει».

Το ερώτημα που μένει να αιωρείται είναι απλό, αλλά καίριο: γνώριζε η αγορά εγκαίρως την πραγματική κατάσταση; Ή μήπως οι επενδυτές έμειναν με μια εικόνα που δεν αντανακλούσε αυτό που ερχόταν;

Και εδώ μπαίνει το ζήτημα της εμπιστοσύνης. Γιατί στο χρηματιστήριο, το έχω πει πολλές φορές, η εμπιστοσύνη είναι νόμισμα. Και όταν αρχίσει να φθείρεται, δύσκολα επανέρχεται.

Η υπόθεση της ΕΛΙΝΟΙΛ, κατά τη γνώμη μου, ίσως να μην έχει τελειώσει εδώ. Αντίθετα, μοιάζει να ανοίγει έναν κύκλο ερωτήσεων που δεν απαντώνται εύκολα. Θα υπάρξουν διευκρινίσεις; Θα δοθούν εξηγήσεις; Ή θα μείνει μια γκρίζα ζώνη που θα συζητιέται στα πηγαδάκια της αγοράς;