Χυδαίος πόλεμος Πολάκη σε Παπασταύρου – Τσάφο: Τους είπε «πράκτορες»

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Παύλος Πολάκης επιλέγει να κατεβάσει το επίπεδο του δημόσιου λόγου. Αλλά αυτή τη φορά, ο κατήφορος ήταν εντυπωσιακός ακόμη και για τα δικά του δεδομένα.

Παρακολουθώντας τη συζήτηση στη Βουλή, ένιωσα περισσότερο αμηχανία παρά οργή. Γιατί όταν ένας βουλευτής φτάνει να καταγγέλλει από το βήμα της Ολομέλειας τους πολιτικούς του αντιπάλους ως «πράκτορες αμερικανικών και γερμανικών συμφερόντων», να μιλά για «οχιά και μαύρη πίσσα» και να φωνάζει «λες ψέματα», δεν κάνει αντιπολίτευση — απλώς εκθέτει τον εαυτό του.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, επανήλθε με χαρακτηρισμούς περί «πρακτορακίων», ενώ η φράση ότι οι ανεμογεννήτριες θα περάσουν «πάνω από τα κορμιά μας» δείχνει ξεκάθαρα πού οδηγείται ο δημόσιος διάλογος όταν κυριαρχεί η ένταση αντί της ουσίας. Δεν είναι πολιτικός λόγος αυτός. Είναι εκτόνωση.

Στο στόχαστρο δεν βρέθηκε μόνο ο Σταύρος Παπασταύρου, αλλά και ο υφυπουργός Νίκος Τσάφος, τον οποίο διέκοπτε επιθετικά, αμφισβητώντας τα στοιχεία του και απευθυνόμενος με ύφος που περισσότερο θυμίζει προσωπική αντιπαράθεση παρά κοινοβουλευτικό έλεγχο. Η εικόνα ήταν αποκαλυπτική: ένας πολιτικός λόγος που ξεφεύγει από κάθε όριο, απέναντι σε μια προσπάθεια να παραμείνει η συζήτηση σε τεχνικό και ουσιαστικό επίπεδο.

Απέναντί τους, ο Παπασταύρου — είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι — επέλεξε να κινηθεί στο πεδίο των επιχειρημάτων. Και εκεί είναι όλη η διαφορά. Από τη μία, κραυγές. Από την άλλη, θεσμικός λόγος.

Δεν θα μπω καν στην ουσία των ενεργειακών επιλογών. Γιατί πριν από την πολιτική, υπάρχει κάτι πιο βασικό: ο σεβασμός στους θεσμούς και στους πολίτες που ακούν. Όταν ο δημόσιος διάλογος μετατρέπεται σε καφενείο της κακής στιγμής, όλοι χάνουμε.

Και κάτι ακόμη: αυτή η ρητορική δεν είναι «αυθεντική» ούτε «λαϊκή», όπως κάποιοι σπεύδουν να πουν. Είναι απλώς χυδαία. Και η χυδαιότητα δεν είναι πολιτική στάση — είναι αδυναμία.

Προσωπικά, θέλω πολιτικούς που να με πείθουν, όχι να φωνάζουν. Και σε αυτή τη σύγκριση, όσο κι αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν, ο Παπασταύρου — αλλά και ο Τσάφος, με την πιο συγκροτημένη παρουσία του — κερδίζουν με διαφορά.