Δεν ξέρω ποιος τελικά έχει μπερδευτεί περισσότερο σε αυτή την ιστορία με τα στρατιωτικά κιάλια του διαγωνισμού των 38 εκατ. ευρώ — το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ή όσοι πίστεψαν ότι είχαν ήδη κερδίσει τον διαγωνισμό πριν καν τελειώσει.
Γιατί επί 3 χρόνια στην αγορά κυκλοφορούσε ως περίπου δεδομένο ότι ο Κρίστιαν Χατζημηνάς, μέσω της EFA Group, είχε το πάνω χέρι και ότι το θέμα ήταν απλώς διαδικαστικό. Έτσι τουλάχιστον έλεγε ο Κρίστιαν. Μόνο που οι διαγωνισμοί δεν κρίνονται με… βεβαιότητες καφενείου, και κάπου εκεί άρχισε να φαίνεται ότι το «σίγουρο» δεν ήταν και τόσο σίγουρο τελικά. Κρίμα πραγματικά οι δήθεν σχέσεις που «πουλάει» ότι έχει με τον Δένδια και το επιτελείο του.
Οι ανταγωνιστές μπορεί να βγήκαν εκτός στην πορεία, αλλά αντί να κλείσει η δουλειά, άνοιξε νέο κεφάλαιο, μπήκαν νέοι παίκτες, ξεκίνησαν προσφυγές και ο διαγωνισμός κόλλησε στο πιο κρίσιμο σημείο. Κι εδώ είναι που αρχίζουν τα ερωτήματα: αν πράγματι υπήρχε τόσο καθαρό προβάδισμα, γιατί δεν τελείωσε ποτέ η διαδικασία; Τι ήταν αυτό που χάλασε το αφήγημα της «τελειωμένης υπόθεσης»; Και τελικά, μήπως κάποιοι είχαν επενδύσει περισσότερο στη σιγουριά τους παρά στο ίδιο το αποτέλεσμα;
Γιατί στην πραγματική ζωή —και ειδικά στους διαγωνισμούς αυτού του μεγέθους— δεν αρκεί να θεωρείς ότι έχεις κερδίσει.
Πρέπει και να το αποδείξεις μέχρι τέλους. Κι αν κάτι δείχνει η συγκεκριμένη υπόθεση, είναι ότι τα προεξοφλημένα αποτελέσματα έχουν την κακή συνήθεια να διαψεύδονται — αφήνοντας πίσω περισσότερο θόρυβο απ’ ό,τι αποτέλεσμα.
Φυσικά για όλα αυτά μη περιμένετε ενημέρωση από τα γνωστά non papers που στέλνει με το τσουβάλι ο αγαπητός μου Κρίστιαν για την μεγάλη και τρανή εταιρεία του. Τα «κακά» δεν τα λέμε ποτέ!
