Ομολογώ ότι όσο περισσότερο παρακολουθώ τη λειτουργία του Υπερταμείου, τόσο περισσότερο πείθομαι ότι στη χώρα μας η «αξιοκρατία» δεν καταργήθηκε — απλώς απέκτησε μια πολύ δημιουργική ερμηνεία.
Τα έργα και οι ημέρες του Παπαχρήστου που αποτελεί «παιδί» του Χατζηδάκη αργά ή γρήγορα θα δώσουν λογαριασμό στον κοινοβουλευτικό έλεγχο που μέχρι σήμερα δεν έχει περάσει από τον «πάγκο» του.
Παρ’ όλα αυτά, η διοίκηση βρίσκει χρόνο για δημόσιες εμφανίσεις και συνεντεύξεις, εξηγώντας ότι έχουν προσληφθεί 38 στελέχη από την αγορά με αξιοκρατικές διαδικασίες. Δεν έχω λόγο να αμφισβητήσω τη λέξη· απλώς παρατηρώ ότι στην ελληνική εκδοχή της, οι «άριστοι» συχνά κινούνται μέσα σε πολύ γνώριμους κύκλους. Αναρωτιέμαι με ποιες διαδικασίες έγιναν οι προσλήψεις αυτές αφού δεν ακολουθήθηκε ο δρόμος του ΑΣΕΠ, με ποιους μισθούς και κυρίως πως κάποιος εγκατέλειψε τον ιδιωτικό τομέα με αμοιβή 15.000 ευρώ για να πάει σε μια θέση σχεδόν δημοσίου υπαλλήλου.
Η απορία μου ενισχύθηκε από πρόσφατες τοποθετήσεις σε θυγατρικές, με πρόσωπα που έχουν διατελέσει σε καίριες θέσεις του ίδιου διοικητικού και πολιτικού οικοσυστήματος. Αν αυτή είναι η σύγχρονη εκδοχή της διαφάνειας, τότε ίσως πρέπει να ξαναγράψουμε τα εγχειρίδια διοίκησης. Επειδή η πιάτσα είναι μικρή διέκρινα 7 – 8 πρόσωπα που καθημερινά βολοδέρνουν σε υπουργικά γραφεία και έχουν κουμπαριές με συμβούλους και παρασυμβούλους θαμώνων του Μαξίμου.
Ας αφήσουμε όμως τα σχόλια και ας πάμε στα ερωτήματα που ακούγονται επίμονα:
Ισχύει ότι στο Υπερταμείο προσλήφθηκε στέλεχος με περίπου 14.000 ευρώ μικτές αποδοχές;
Ισχύει ότι κατά την αποχώρηση στελεχών δόθηκαν επιπλέον 2 ή 3 μισθοί ως «οικειοθελής παροχή»;
Ισχύει ότι ενώ το προσωπικό φτάνει περίπου τα 200 άτομα, στρατηγικά σχέδια για λιμάνια, μαρίνες και αναπτυξιακές δράσεις ανατίθενται απευθείας σε εξωτερικούς συμβούλους;
Ισχύει ότι οι αμοιβές είναι ήδη πολλαπλάσιες της αγοράς και παρ’ όλα αυτά στο τέλος του 2025 δόθηκαν μπόνους χιλιάδων ευρώ σε όλους;
Ισχύει ότι το Ταμείο κάλυψε μετακινήσεις και διαμονή αρμοδίων παραγόντων, όπως είχε συμβεί και στο παρελθόν με συγγενείς φορείς;
Ισχύει ότι η πρόσφατη μετεγκατάσταση γραφείων κόστισε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για απόσταση μικρότερη του ενός χιλιομέτρου, όταν προηγούμενη μετακίνηση είχε στοιχίσει απείρως λιγότερο;
Και, τελικά, αληθεύει ότι οι επικεφαλής δομών του Υπερταμείου λαμβάνουν εξαψήφιες μικτές αποδοχές;
Το Υπερταμείο διαχειρίζεται μονοπωλιακά την κρατική περιουσία. Τα έσοδά του προέρχονται από μερίσματα εταιρειών κοινής ωφέλειας — δηλαδή από οικονομικές δραστηριότητες που στηρίζονται στην κοινωνία. Την ίδια στιγμή, δεν έχει παρουσιαστεί εδώ και χρόνια κάποια εμβληματική αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων που να αλλάζει το αναπτυξιακό τοπίο. Ένα μικρό παιδάκι να βάλεις ως αφεντικό στην αμύθητη κρατική περιουσία για να την πουλάει ή να την νοικιάζει θα κάνει το ίδιο που κάνει ο Παπαχρήστος και η «παρέα» του.
Κανένας ανταγωνισμός!
Παρά ταύτα, οι δαπάνες για μισθούς, παροχές, συμβούλους και μετακινήσεις φαίνεται να αυξάνονται, ενώ η θεσμική ασπίδα προστασίας γύρω από τη λειτουργία του οργανισμού μοιάζει σχεδόν απόλυτη. Κανένας απολογισμός πουθενά!
Εύλογα λοιπόν γεννάται ένα μεγαλύτερο ερώτημα: θα φτάσει το θέμα στη Βουλή; Θα υπάρξει ουσιαστικός έλεγχος από διακομματική επιτροπή για τη λειτουργία του Υπερταμείου και των θυγατρικών του; Και με ποιες διαδικασίες έχουν προσληφθεί όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι, εκτός των διαδικασιών ΑΣΕΠ και χωρίς ανοιχτούς διαγωνισμούς;
Την ίδια στιγμή, τίθεται και το ζήτημα του λεγόμενου PPF, του μηχανισμού διαγωνιστικών διαδικασιών για έργα του Ταμείου Ανάκαμψης. Σύμφωνα με δημόσιες δηλώσεις, οι εξοικονομήσεις ανήλθαν περίπου στο 6%. Όταν όμως οι εκπτώσεις σε δημόσιους διαγωνισμούς συχνά φτάνουν 30%, 40% ή και περισσότερο, η σύγκριση προκαλεί εύλογες απορίες που πρέπει να απαντηθούν άμεσα.
Δεν πρόκειται για μικροπολιτική αντιπαράθεση. Πρόκειται για λογοδοσία. Όταν διαχειρίζεσαι δημόσιο πλούτο, η διαφάνεια δεν είναι επικοινωνιακή επιλογή — είναι υποχρέωση.
Και μέχρι να δοθούν πειστικές απαντήσεις, η αίσθηση που μένει στον πολίτη είναι απλή: το κράτος διαχειρίζεται την περιουσία του, αλλά ο λογαριασμός παραμένει δικός του. Κυρίως το θέμα της ΕΤΑΔ θα πρέπει να αποτελέσει τον πυρήνα ελέγχου στο μικροσκόπιο του κοινοβουλίου και ένα – ένα έργο να εξηγηθεί ποιος το πήρε, με τι κόστος και για πόσο καιρό.
