Κάτι που μου αρέσει πολύ στην δημοσιογραφία, είναι να εκθέτω τους πολιτικούς που φλερτάρουν με το ψέμα μέρα νύχτα! Αγαπιούνται όσο τίποτα άλλο…
Ένας από αυτούς τους πολιτικούς λοιπόν, είναι ο υπουργός Τάκης Θεοδωρικάκος. Θα έχετε καταλάβει ότι είναι ο αγαπημένος μου. Εγώ αυτόν θα ψηφίσω. Ξέρετε πόσο τροφή για ρεπορτάζ μας δίνει η συμπεριφορά του και τα όσα λέει ; Τώρα που το σκέφτομαι βασικά μπορεί να ψηφίσω και τον Κυρανάκη. Θα δω και θα σας ενημερώσω.
Πάμε όμως στο σημερινό μας θέμα για τον υπουργό Τάκη. Ο υπουργός Ανάπτυξης εμφανίζεται συχνά ως προστάτης των καταναλωτών. Δηλώνει ότι «η δουλειά του υπουργείου είναι να στηρίζει την κοινωνία» και ότι πιέζει τις ασφαλιστικές να συγκρατήσουν τις αυξήσεις στα ασφάλιστρα υγείας. Όμως, στην πράξη, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Την ώρα που ο υπουργός μιλά για «όρια πληθωρισμού» και «λογική», η Allianz προχωρά σε αυξήσεις 10% και άνω στα νοσοκομειακά προγράμματα. Και το κάνει χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, χωρίς δεσμευτικό πλαίσιο και χωρίς έναν επίσημο δείκτη κόστους υγείας που να αποτελεί βάση τιμολόγησης. Αν αυτό δεν είναι αποτυχία πολιτικής, τότε τι είναι;
Ο Θεοδωρικάκος γνωρίζει πολύ καλά ότι ο παλιός δείκτης κόστους υγείας καταργήθηκε και ότι ο νέος δεν εκδόθηκε ποτέ. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει να μιλά σαν να υπάρχει μηχανισμός ελέγχου. Μιλά σαν να έχει επιβάλει κανόνες. Στην πραγματικότητα, δεν έχει επιβάλει τίποτα.
Το αποτέλεσμα είναι απλό και σκληρό: Οι καταναλωτές πληρώνουν συνεχώς περισσότερα, οι ακυρώσεις ασφαλιστηρίων αυξάνονται και η ιδιωτική ασφάλιση υγείας γίνεται προνόμιο για όλο και λιγότερους.
Αν ο υπουργός ήθελε πραγματικά να προστατεύσει τους πολίτες, θα είχε ήδη:
- Θεσπίσει υποχρεωτικό δείκτη κόστους υγείας.
- Δημιουργήσει πλαίσιο διαφάνειας για τις αυξήσεις.
- Καλέσει τις ασφαλιστικές σε θεσμικό διάλογο με δεσμευτικά αποτελέσματα.
Τίποτα από αυτά δεν έγινε.
Αντί για πράξεις, έχουμε δηλώσεις. Αντί για πολιτική, επικοινωνία. Και στο τέλος της ημέρας, οι πολίτες καταλαβαίνουν πολύ καλά ποιος πληρώνει τον λογαριασμό. Ο κ. Θεοδωρικάκος μπορεί να συνεχίσει να αυτοπαρουσιάζεται ως υπερασπιστής των καταναλωτών. Όμως όσο οι αυξήσεις περνούν ανεμπόδιστα, η εικόνα είναι ξεκάθαρη: Δεν προασπίζεται τα δικαιώματά τους. Τα υπονομεύει.
