Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Υπάρχει κάτι βαθιά προσβλητικό – όχι μόνο για τη νοημοσύνη των πολιτών, αλλά και για την ίδια την Εκκλησία – στο θέαμα των πολιτικών που, μόλις βρεθούν μπροστά στον Πατριάρχη ή σε κάποιο άλλο εκκλησιαστικό παράγοντα, , μεταμορφώνονται ξαφνικά σε… θεολόγους.
Ξαφνικά θυμούνται εκκλησιαστική ιστορία.
Ανακαλύπτουν απρόσμενη προσήλωση στην Αγιολογία.
Μιλούν με ύφος κατανυκτικό, σχεδόν μυστικιστικό, λες και μόλις κατέβηκαν από το Άγιο Όρος μετά από σαρανταήμερη νηστεία και εντατικά θεολογικά φροντιστήρια.
Και αναρωτιέται κανείς:
Πότε τα πρόλαβαν όλα αυτά;
Γιατί οι ίδιοι άνθρωποι, που στην καθημερινή πολιτική τους διαδρομή αγνοούν επιδεικτικά την πνευματική διάσταση της κοινωνίας, μπροστά στις κάμερες και στον Πατριάρχη αποκτούν ξαφνικά θεολογικό λεξιλόγιο επιπέδου διδακτορικής διατριβής.Και γιατί να το κάνουν αυτό; Ποιος τους το επιβάλλει; Πόσο πιο normal θα ήταν να μιλήσουν με το γνώριμο ύφος τους χωρίς επίδειξη γνώσεων που δεν έχουν αλλά τις επιστράτευσαν για την περίσταση…
Ας μην κοροϊδευόμαστε.
Κανείς δεν πιστεύει ότι αυτά τα λόγια είναι δικά τους.
Κανείς δεν πιστεύει ότι γράφτηκαν από προσωπικό στοχασμό ή βαθιά πίστη.
Όλοι καταλαβαίνουμε πως κάποιος άλλος τα έγραψε — και εκείνοι απλώς τα διάβασαν, με στόχο όχι την αλήθεια αλλά την επίδειξη ανύπαρκτων γνώσεων και την κολακεία.Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί ωσάν τον Ευάγγελο Βενιζέλο ο οποίος είναι μοναδικός και σίγουρα ανώτερος στο λόγο και στις γνώσεις και από μεγάλους Ιεράρχες.
Και το χειρότερο δεν είναι η υποκρισία.
Είναι η βεβαιότητα ότι «ο κόσμος δεν καταλαβαίνει».
Σαν να τρώμε κουτόχορτο.
Σαν να μη διακρίνουμε το προσποιητό από το γνήσιο.
Σαν να μην ξεχωρίζουμε την πίστη από το επικοινωνιακό σόου.
Η Εκκλησία δεν χρειάζεται πολιτικούς που παριστάνουν τους πιστούς για λίγα λεπτά δημοσιότητας.
Ούτε η κοινωνία έχει ανάγκη από ηθοποιούς με κοστούμι ευλάβειας.
Η πίστη — για όσους την έχουν — είναι υπόθεση σιωπής, συνέπειας και ζωής.
Όχι ανάγνωσης χαρτιών μπροστά σε μικρόφωνα.
Λίγη σοβαρότητα, λοιπόν.
Λίγη αυτοσυγκράτηση.
Και κυρίως: λίγος σεβασμός στη νοημοσύνη των πολιτών.
Γιατί όταν οι πολιτικοί παριστάνουν τους θεολόγους, δεν αποκαλύπτουν τη σχέση τους με την Εκκλησία.
Αποκαλύπτουν τον φόβο τους απέναντι στην αλήθεια.
Και αυτό φαίνεται.
Πάρα πολύ.
