Σοβαρό πολιτικό και βαθύτατα ηθικό ζήτημα γεννούν οι αποκαλύψεις γύρω από τον ρόλο του υπουργού Ψηφιακής Διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου στην τραγωδία του εργοστασίου ΒΙΟΛΑΝΤΑ, όπου πέντε γυναίκες βρήκαν φρικτό θάνατο έπειτα από έκρηξη προπανίου.
Παρά τις προσπάθειες του ίδιου να περιορίσει την εμπλοκή του, ισχυριζόμενος ότι «μόνο το 2007» ασχολήθηκε με ηλεκτρομηχανολογικές μελέτες και πως στη συνέχεια «ανέλαβαν άλλοι συνάδελφοι μηχανικοί», νέα στοιχεία έρχονται να καταρρίψουν το αφήγημα αυτό.
Όπως αποκαλύπτει το «Ε5», ο Δημήτρης Παπαστεργίου υπέγραψε ως ηλεκτρολόγος μηχανικός και τη μελέτη που κατατέθηκε το 2011 στην Περιφέρεια Θεσσαλίας για την αδειοδότηση λειτουργίας της επίμαχης μονάδας.
Με απλά λόγια, ο σημερινός υπουργός που μιλά για «ασφάλεια», «ψηφιακό κράτος» και «εκσυγχρονισμό», είναι ο ίδιος άνθρωπος που έβαλε την υπογραφή του σε μελέτες πυροπροστασίας, ηλεκτρολογικών και καυσίμου αερίου ενός εργοστασίου που αποδείχθηκε θανάσιμη παγίδα.
Και εδώ τα ερωτήματα γίνονται αμείλικτα:
Υπέγραψε απλώς μια τυπική μελέτη; Ή υπέγραψε μελέτη στην οποία δεν αποτυπώνεται πουθενά το υπόγειο της επιχείρησης, χώρος που –σύμφωνα με την Πυροσβεστική– ήταν αυθαίρετος, περίπου 400 τ.μ., και στο οποίο είχε συσσωρευτεί προπάνιο;
Το πόρισμα της Πυροσβεστικής είναι καταπέλτης: ούτε το υπόγειο ούτε οι δεξαμενές προπανίου εμφανίζονται στις μελέτες πυρασφάλειας και στα πολεοδομικά σχέδια. Ένα «κρυφό» δωμάτιο θανάτου λειτουργούσε για χρόνια κάτω από τη μύτη όλων.
Ακόμη πιο κρίσιμο είναι το ερώτημα αν στην ηλεκτρολογική μελέτη που υπέγραψε ο ίδιος προβλεπόταν η ύπαρξη μανομέτρων και ηλεκτροβανών – βασικών συστημάτων ασφαλείας για τη ρύθμιση και διακοπή του υγραερίου. Αν δεν προβλέπονταν, ποιος φέρει την ευθύνη; Και αν προβλέπονταν, εγκαταστάθηκαν ποτέ; Ή, με το χαλαρό σημερινό καθεστώς μη-ελέγχων, έμειναν απλώς στα χαρτιά;
Την ώρα που πέντε οικογένειες θρηνούν, ο Δημήτρης Παπαστεργίου επιχειρεί να νίψει τας χείρας του, μεταφέροντας τις ευθύνες σε υπηρεσίες και «άλλους μηχανικούς». Όμως η υπογραφή του παραμένει. Και η υπογραφή σε τέτοιες μελέτες δεν είναι διακοσμητική· είναι πράξη ευθύνης.
Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που υπέγραψε κρίσιμες μελέτες να εμφανίζεται σήμερα ως απλός παρατηρητής;
Άλλη μια φορά, πρόσωπα που διαφημίζονται ως «τεχνοκράτες» εκθέτουν την κυβέρνηση και αποκαλύπτουν το πραγματικό πρόσωπο ενός συστήματος που επιβραβεύει την ανευθυνότητα.
Οι απαντήσεις δεν μπορούν να περιμένουν. Και η πολιτική ευθύνη είναι πλέον αδιαμφισβήτητη.
