Μεγάλη νίκη, τεράστια πρόκριση, ιστορική βραδιά. Ο Ολυμπιακός πέρασε από το Άμστερνταμ και από τη league phase του νέου, αμείλικτου φορμάτ του Champions League, δείχνοντας πως δεν βρέθηκε εκεί για να επιβιώσει, αλλά για να επιβληθεί.
Σε ένα σύστημα που δεν χαρίζει δεύτερες ευκαιρίες, οι «ερυθρόλευκοι» έκαναν το 3/3 όταν έπαιζαν με την πλάτη στον τοίχο. Και δεν απλώς προκρίθηκαν — έβαλαν τη σφραγίδα τους, με μια εμφάνιση που δεν χωρά συμπλέγματα.
Το δεύτερο ημίχρονο ήταν εξωπραγματικό. Ο Έσσε ξανά ηγετικός και σκόρερ, ο Σιπιόνι σε ρόλο… Pacman να καταπίνει χώρους και μονομαχίες, ο Μπιανκόν να μπαίνει αναγκαστικά αλλά ουσιαστικά, ο Ζέλσον να σκοράρει γκολάρα από ασίστ της μεταγραφάρας που λέγεται Ταρεμί. Ο Ολυμπιακός άντεξε, έλεγξε πρώτα τον εαυτό του και μετά το παιχνίδι, και στο τέλος το πήρε.
Η βραδιά δεν ήταν μόνο ερυθρόλευκη, ήταν και ελληνική. Για πρώτη φορά στα χρονικά, τέσσερις ελληνικές ομάδες προκρίνονται από league phases και των τριών ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Η Ελλάδα γράφει ιστορία και ο Ολυμπιακός είναι μέσα σε αυτήν ως πρωταγωνιστής.
Η νύχτα ανήκει φυσικά στον Μεντιλίμπαρ. Και στον κόσμο που ταξίδεψε στο Άμστερνταμ γιατί το πίστεψε, όταν όλα έμοιαζαν κόντρα. Και δεν ξέχασε τα αετόπουλα που χάθηκαν άδικα στη Ρουμανία, γιατί οι μεγάλες ομάδες δεν ζουν μόνο με νίκες, αλλά και με μνήμη.
Αταλάντα ή Λεβερκούζεν στο επόμενο ραντεβού. Μια υπέρβαση που δεν μοιάζει πια υπέρβαση, γιατί αυτός ο Ολυμπιακός έχει αλλάξει επίπεδο. Τρία ματς με την πλάτη στον τοίχο, τρεις νίκες. Χωρίς άλλοθι, χωρίς μισές δουλειές.
Ο Μεντιλίμπαρ έβαλε τον Ολυμπιακό σε άλλη πίστα. Μπορεί για κάποιους να μοιάζει εμμονικός, αλλά αυτή η εμμονή γεννά πίστη. Και αυτή η πίστη είναι που βγαίνει κάθε φορά που η ομάδα στριμώχνεται.
Κι αν υπάρχει ηγέτης στο χορτάρι, δεν χρειάζεται να τον ψάξεις. Παναγιώτης Ρέτσος. Όχι με πόζα, με έργο. Στο Άμστερνταμ έπαιξε σαν αρχηγός που κουβαλά ευθύνη και την κάνει πράξη. Έπαιξε το ματς σαν προσωπική υπόθεση, γιατί για εκείνον ο Ολυμπιακός δεν είναι απλώς ομάδα — είναι ιστορία ζωής.
Σε ένα Johan Cruyff Arena που για ένα βράδυ έμοιαζε με Καραϊσκάκη, ο Θρύλος μίλησε ξανά στην Ευρώπη με χαρακτήρα. Σε ένα φορμάτ που δεν χαρίζεται σε κανέναν, βρέθηκε 18ος στους 36 κορυφαίους της ηπείρου. Όχι από τύχη. Από δουλειά.
Ο πρέσβης του ελληνικού ποδοσφαίρου έκανε ξανά τη δουλειά του. Και όταν ταξιδεύει, δεν πάει για τουρισμό. Πάει για θέση στο τραπέζι.
