Υπάρχουν εικόνες που δεν είναι απλώς ντροπιαστικές. Είναι καταδικαστικές. Είναι κατηγορητήριο. Και αυτή η εικόνα είναι ένα τέτοιο κατηγορητήριο για μια δημοσιογραφία που έχει ξεχάσει τι υποτίθεται ότι υπηρετεί.
Ένας άνθρωπος μισοπεθαμένος. Με το κεφάλι τυλιγμένο σε γάζες, τα μάτια κλειστά, το σώμα ακίνητο. Ένα ανθρώπινο σώμα που μόλις έχει περάσει μέσα από τη βία, τον πόνο, το σοκ, από ένα τρακάρισμα που στοίχισε την ζωή σε φίλους του και παραλίγο την δίκη του.
Του Γιώργου Σπίνου
Και από πάνω του, όχι απλώς μικρόφωνα. «Σαρκοβόρα στόματα». Σκυμμένα σαν «όρνεα» που κατεβαίνουν στο κουφάρι πριν ακόμη κρυώσει. Σαν να μυρίζουν αίμα, τρόμο και ανημπόρια. Σαν να ψάχνουν μανιασμένα μια κουβέντα για να την μετατρέψουν σε ήχο. Σε κραυγή. Σε τίτλο. Σε εμπόρευμα. Σε κλικ.
Αυτό δεν είναι ρεπορτάζ. Είναι «νεκροψία» σε ζωντανό άνθρωπο.
Δεν πρόκειται για λάθος. Δεν πρόκειται για «υπερβολικό ζήλο». Πρόκειται για συνειδητή επιλογή. Επιλογή να πατηθεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κάτω από τη μπότα της τηλεθέασης. Επιλογή να μετατραπεί ο πόνος σε εμπόρευμα.
Κάποτε η δημοσιογραφία μιλούσε για έλεγχο της εξουσίας. Σήμερα, ένα κομμάτι της συμπεριφέρεται σαν η ίδια να είναι εξουσία πάνω στους ανήμπορους. Σκύβει όχι για να βοηθήσει, αλλά για να αρπάξει. Δεν ρωτά για να καταλάβει, αλλά για να αρπάξει μια κραυγή.
Το πιο ανατριχιαστικό δεν είναι μόνο οι δημοσιογράφοι. Είναι η κανονικότητα αυτής της εικόνας. Το ότι κανείς σχεδόν δεν σηκώνεται να φωνάξει «φτάνει». Ότι κάποιοι σε αίθουσες σύνταξης είδαν το πλάνο και είπαν: «Παίζει».
Αν αυτό παίζει, τότε κάτι μέσα μας έχει πεθάνει.
Γιατί όταν ο τραυματισμένος γίνεται ντεκόρ, όταν ο ανήμπορος γίνεται περιεχόμενο, τότε δεν μιλάμε πια για ενημέρωση. Μιλάμε για τηλεοπτικό κανιβαλισμό.
Και ο κανιβαλισμός, όση HD ανάλυση κι αν του βάλεις, παραμένει κανιβαλισμός. Και εδώ κάπου αναρωτιέμαι που είναι η περιβόητη ΕΣΗΕΑ και το πολυπόθητο ΕΣΡ.
