Δεν έπεσε από τον ουρανό η απόφαση των οδηγών ταξί για επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργίες που ξεκινούν από την Τρίτη 13 Ιανουαρίου.
Είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της αλαζονείας με την οποία αντιμετωπίζει τον κλάδο ο αν. υπουργός Μεταφορών, Κωνσταντίνος Κυρανάκης. Μια αλαζονεία που δεν χτυπά μόνο τους επαγγελματίες του ταξί, αλλά τελικά όλους εμάς που ζούμε και κινούμαστε στην Αθήνα.
Όταν ο αρμόδιος επιλέγει να κλείνει τα αυτιά του στα συσσωρευμένα προβλήματα ενός ολόκληρου κλάδου και να ευνοεί μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα, όπως καταγγέλλουν οι οδηγοί ταξί, η σύγκρουση γίνεται μονόδρομος. Και το τίμημα το πληρώνει η πόλη: ατελείωτη ταλαιπωρία, χαμένες ώρες, εκνευρισμός.
Οι οδηγοί ταξί δηλώνουν ότι οδηγούνται σε οικονομικό αδιέξοδο. Οι πολίτες οδηγούμαστε σε μια καθημερινότητα χωρίς στοιχειώδη μεταφορική κανονικότητα αφού και τα λεωφορεία αποτελούν ουσιαστικά κινητές τουαλέτες. Όπου ακουμπήσεις λερώνεσαι. Με εξαίρεση το μετρό! Κι ανάμεσα σε όλα αυτά, η πολιτική ηγεσία επιμένει να συμπεριφέρεται σαν το πρόβλημα να μην την αφορά. Ο Δήμας ως υπουργός δεν λέει καλημέρα με τον αναπληρωτή του αφού ο δεύτερος νομίζει ότι είναι ο νεός Τράμπ
Αν κάτι αποδεικνύουν αυτές οι απεργίες, είναι ότι η αδιαφορία και η αλαζονεία δεν λύνουν κρίσεις — τις διογκώνουν. Και μέχρι να το καταλάβουν όσοι αποφασίζουν, η Αθήνα θα συνεχίσει να πληρώνει το κόστος.
