Σας έχω ξανά γράψει ότι το παιδί είναι ακατάλληλο.
Άκουσα τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη να μιλά για το χάος στα ελληνικά αεροδρόμια και, ειλικρινά, δεν εξεπλάγην. Όχι από όσα είπε, αλλά από όσα δεν τόλμησε να πει.
Μας ενημέρωσε ότι τα συστήματα είναι απαρχαιωμένα. Ότι «αυτά παραλάβαμε». Ότι δεν γίνεται εκσυγχρονισμός σε 9 μήνες. Όλα σωστά. Όλα όμως και βολικά. Γιατί σε καμία φράση του δεν υπήρχε αυτό που περιμένει κανείς από έναν υπουργό όταν κάτι καταρρέει δημόσια: η λέξη “ευθύνη”.
Αν κάποιος άκουγε τον Κυρανάκη χωρίς να ξέρει το πολιτικό πλαίσιο, θα νόμιζε ότι μιλά ένας τεχνοκράτης της αντιπολίτευσης ή ένας σχολιαστής. Όχι ένα κυβερνητικό στέλεχος που συμμετέχει στη διαχείριση του προβλήματος. Το υπουργείο, η ΥΠΑ, οι προηγούμενοι υπουργοί, όλοι ήταν στο κάδρο – εκτός από τον ίδιο.
Και κάπου εκεί, η «πάσα» στον Χρήστο Δήμα. Να σας ενημερώσω ότι μεταξύ τους δεν λένε ούτε Καλημέρα!
Ο αρμόδιος υπουργός εμφανίστηκε για άλλη μια φορά ως διαχειριστής της ασάφειας. Το περιστατικό «διερευνάται». Η κυβερνοεπίθεση ούτε επιβεβαιώνεται ούτε διαψεύδεται. Τα συστήματα δεν φταίνε, αλλά κάτι φταίει. Κανείς όμως δεν έχει όνομα, ιδιότητα και ευθύνη.
Η εικόνα είναι εξοργιστικά γνώριμη. Υπουργοί που μιλούν σαν να μην κυβερνούν. Σαν να βρέθηκαν τυχαία μπροστά σε ένα πρόβλημα που τους ήρθε από το πουθενά. Σαν η χώρα να άλλαξε χέρια πριν από εννέα μήνες και όχι πριν από επτά χρόνια.
Εδώ, όμως, δεν μιλάμε για μια ατυχή συγκυρία. Μιλάμε για ένα κράτος που προειδοποιείται, αγνοεί, καταρρέει και μετά… απορεί. Για ένα πολιτικό σύστημα που όταν στριμώχνεται, κρύβεται πίσω από επιτροπές και γενικόλογες δηλώσεις.
Και το χειρότερο: κανείς δεν νιώθει την ανάγκη να πει «έκανα λάθος». Να σηκωθεί και να φύγει. Να στείλει ένα μήνυμα ότι κάτι, επιτέλους, αλλάζει.
Μετά τα Τέμπη, θα περίμενε κανείς ότι η λέξη «ευθιξία» θα είχε αποκτήσει κάποιο βάρος. Ότι δεν θα ξαναβλέπαμε υπουργούς να μιλούν σαν σχολιαστές και κυβερνήσεις να συμπεριφέρονται σαν παρατηρητές.
Κι όμως, την ξαναείδαμε. Στα αεροδρόμια αυτή τη φορά.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα απαρχαιωμένα συστήματα. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι το πολιτικό σύστημα λειτουργεί με εξίσου απαρχαιωμένη αντίληψη ευθύνης. Και όσο αυτό δεν αλλάζει, κανένα σύστημα – όσο σύγχρονο κι αν είναι – δεν θα μας σώσει.
Στην θέση του Κυρανάκη και του Δήμα θα έπρεπε να υπάρχει μια κόλλα Α4 με τον τίτλο παραίτηση. Ήμουν απολύτως σίγουρος ότι στον επικείμενο ανασχηματισμό κανένας από τους 2 δεν θα σωνόταν αλλά τώρα πλέον η σιγουριά μου έχει πολλαπλασιαστεί!
