Η επένδυση των 80 εκατ. ευρώ στο EFA Group παρουσιάστηκε ως στρατηγική συμμαχία υψηλού κύρους. Ονόματα βαριά: Βαρδινογιάννης, Ταμβακάκης, Χατζημηνάς. Μόνο που στην πράξη, όταν ήρθε η ώρα της δημόσιας στήριξης, οι πρωταγωνιστές έλειπαν.
Στη συνέντευξη Τύπου δεν εμφανίστηκαν ούτε ο Γιάννης Βαρδινογιάννης ούτε ο Απόστολος Ταμβακάκης. Αντ’ αυτών, το «παρών» έδωσαν στελέχη και υπάλληλοι των ομίλων τους. Ικανοί τεχνοκράτες, ασφαλώς. Αλλά όχι οι άνθρωποι που βάζουν το όνομά τους στην επιταγή. Και αυτό, στην επιχειρηματική γλώσσα, λέει πάντα κάτι.
Γιατί όταν μια επένδυση θεωρείται πραγματικά game changer, όταν υπάρχει προσωπικό στοίχημα και όχι απλώς θεσμική τοποθέτηση κεφαλαίων, οι επικεφαλής βγαίνουν μπροστά. Δεν κρύβονται πίσω από CIO, partners και εκπροσώπους. Υπογράφουν πολιτικά και επιχειρηματικά τη στήριξή τους.
Το ερώτημα λοιπόν προκύπτει αβίαστα:
Πόσο βαθιά πιστεύουν πραγματικά ο Βαρδινογιάννης και ο Ταμβακάκης στο όραμα Χατζημηνά;
Ή μήπως πρόκειται για μια επένδυση «χαρτοφυλακίου», με ενδιαφέρον μεν, αλλά χωρίς προσωπική έκθεση; Για ένα placement σε έναν κλάδο της μόδας – την άμυνα και τα dual use technologies – που ευνοείται από τη γεωπολιτική συγκυρία και τα ευρωπαϊκά κονδύλια;
Ο Κρίστιαν Χατζημηνάς εμφανίστηκε μόνος του να σηκώνει όλο το βάρος της αφήγησης. Να μιλά για εθνικό αποτύπωμα, για στρατηγική αυτονομία, για ελληνική συμμετοχή 25% στα εξοπλιστικά. Μεγάλα λόγια, υψηλές φιλοδοξίες. Όμως η εικόνα της αίθουσας ήταν αποκαλυπτική: ο ιδρυτής μπροστά, οι «μεγάλοι» μέτοχοι δια της απουσίας τους.
Και στην αγορά, οι εικόνες μετράνε όσο και τα νούμερα.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να βάζεις κεφάλαια μέσω funds και venture vehicles, και άλλο να βάζεις το πρόσωπό σου. Το πρώτο είναι business. Το δεύτερο είναι πίστη.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πραγματικό στοίχημα για το EFA Group: όχι αν μπορεί να απορροφήσει 80 εκατ. ευρώ,
αλλά αν μπορεί να κερδίσει την προσωπική δέσμευση εκείνων που σήμερα εμφανίζονται μόνο μέσω των οργανωγραμμάτων τους.
Και αυτό, όσο κι αν δεν λέγεται στις ανακοινώσεις, είναι κάτι που η αγορά το βλέπει. Και το θυμάται. Είναι προφανές ότι κανένας δεν θα δεχόταν να ανακοινώσει μετοχική σύνθεση χωρίς να είναι δίπλα του τα μεγάλα ονόματα. Αυτά δίνουν το κύρος και όχι τα λεφτά!
Φυσικά για τον Χατζημηνά που δεν είναι στο μέγεθος του Βαρδινογιάννη ή του Ταμβακάκη και μόνο η αόρατη συμμετοχή τους δίπλα του, δια υπαλλήλων τους, ήταν ένα μεγάλο κατόρθωμα.
