Οι ιδιοκτήτες ταξί σε όλη τη χώρα δείχνουν αποφασισμένοι να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους. Από σήμερα έχουν προχωρήσει σε 48ωρη πανελλαδική απεργία, ενώ στην Αττική η ακινητοποίηση των οχημάτων έχει ήδη προκαλέσει το μεγαλύτερο μέρος των επιπτώσεων. Το μήνυμα όμως δεν είναι η ταλαιπωρία του επιβατικού κοινού· είναι η κραυγή ενός κλάδου που νιώθει ότι, για ακόμη μια φορά, μένει αόρατος για την πολιτεία.
Σε μια αιφνιδιαστική κίνηση, η πομπή των αυτοκινητιστών κατέληξε στο υπουργείο Μεταφορών, όπου έστησαν αντίσκηνα. Η εικόνα αυτή δεν δείχνει απλώς αποφασιστικότητα· δείχνει απελπισία ενός επαγγελματικού κλάδου που βλέπει το μέλλον του να απειλείται από αποφάσεις και καθυστερήσεις της πολιτικής ηγεσίας.
Η στάση του κ. Κυρανάκη και η αναζωπύρωση της αντιπαράθεσης
Ο πρόεδρος του ΣΑΤΑ, Θύμιος Λυμπερόπουλος, ξεκαθαρίζει ότι οι ταξιτζήδες είναι έτοιμοι για απεργία διαρκείας, εάν ο αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης αρνηθεί να τους συναντήσει. Η άρνηση διαλόγου, εφόσον επιβεβαιωθεί, δεν συνιστά απλώς μια διαχειριστική αδυναμία — αποτελεί θεσμικό ολίσθημα για έναν υπουργό που οφείλει να συνομιλεί με τους κλάδους που επηρεάζονται από τις αποφάσεις του.
Ένας υπουργός που «στοχάζεται», την ώρα που οι επαγγελματίες βρίσκονται στους δρόμους δεν δίνει την εικόνα υπευθυνότητας. Αντίθετα, αφήνει την εντύπωση ενός πολιτικού που αντιμετωπίζει τον διάλογο όχι ως υποχρέωση, αλλά ως χάρη.
Γιατί οι ταξιτζήδες έχουν δίκιο
Τα αιτήματα των αυτοκινητιστών δεν είναι ούτε υπερβολικά ούτε παράλογα. Αντιθέτως, αφορούν την επιβίωσή τους:
Παράταση της υποχρέωσης ηλεκτροκίνησης έως το 2035, καθώς οι σημερινές οικονομικές συνθήκες καθιστούν ανέφικτη για πολλούς την αγορά ηλεκτρικού οχήματος.
Αντιμετώπιση του αθέμιτου ανταγωνισμού από πολυεθνικές εφαρμογές, που λειτουργούν με διαφορετικούς όρους από εκείνους των ταξί.
Πάταξη της υποκλοπής έργου από τα Ε.Ι.Χ., φαινόμενο που υπονομεύει ευθέως το επάγγελμα.
Αναπροσαρμογή τιμολογίων, σε μια εποχή ακρίβειας όπου τα λειτουργικά κόστη έχουν εκτοξευθεί.
Δίκαιη φορολογική μεταχείριση και υλοποίηση των εκκρεμών θεμάτων του ερανιστικού νομοσχεδίου.
Πρόκειται για αιτήματα λογικά, θεσμικά και απολύτως τεκμηριωμένα. Αντί να αντιμετωπίζονται ως «γκρίνιες ενός κλάδου», θα έπρεπε να εξετάζονται ως αναγκαίες προσαρμογές για να συνεχίσει να υπάρχει το επάγγελμα του ταξί σε μια αγορά που αλλάζει.
Η απουσία διαλόγου οδηγεί στην ένταση
Έξω από το υπουργείο Μεταφορών βρίσκονται ήδη αστυνομικές δυνάμεις — εικόνα που σε μια δημοκρατία θα έπρεπε να αποτελεί την εξαίρεση, όχι τον κανόνα. Η 48ωρη απεργία βρίσκεται υπό την «ομπρέλα» της Π.Ο.Ε.Ι.Α.Τ.Α., αλλά όλα δείχνουν ότι, χωρίς πολιτική παρέμβαση και ουσιαστική συζήτηση, η συνέχεια θα είναι πολύ πιο δύσκολη.
Όταν ένας υπουργός εμφανίζεται απρόθυμος να συναντήσει έναν ολόκληρο κλάδο, αυτό δεν λέγεται «μεταρρύθμιση» ούτε «σταθερότητα». Λέγεται πολιτική αδιαφορία.
Και αυτή την αδιαφορία οι ταξιτζήδες δεν σκοπεύουν να την αποδεχθούν.
