Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Η Ελλάδα έχει πολλούς θεσμούς που κλυδωνίζονται.
Αλλά ένας από αυτούς, ο σημαντικότερος και πιο ανθεκτικός, ήταν πάντοτε η Οικογένεια.
Με τις δυσκολίες της, τις δοκιμασίες της, τα λάθη της — αλλά και με τη δύναμή της.
Κι όμως, η υπουργός που φέρει το θεσμικό βάρος της προστασίας της, η κ. Δόμνα Μιχαηλίδου, φαίνεται να επιλέγει δρόμους που όχι μόνο δεν την ενισχύουν, αλλά αποδομούν τον χαρακτήρα της, ιδεολογικά και κοινωνικά.
🔹Μια υπουργός Οικογένειας σε εκδήλωση… αποδόμησης της μονογαμίας
Το κλειστό φόρουμ της 25ης Νοεμβρίου, σε ιδιωτική λέσχη των Αθηνών, έχει μια θεματολογία που δεν περνά απαρατήρητη:
συζήτηση για το “πόσο αναχρονιστική κοινωνική πρακτική είναι η μονογαμία”.
Και αντί η αρμόδια υπουργός να σταθεί με επιφύλαξη σε μια τέτοια αμφισβήτηση του θεσμού του γάμου, επιλέγει να παραστεί, να συμμετάσχει και να υπερασπιστεί το αφήγημα ότι ο γάμος δεν είναι πια “μονοπώλιο” στην ελληνική κοινωνία.
Όταν το λέει μια οποιαδήποτε οργάνωση, προκαλεί συζήτηση.
Όταν το λέει μια υπουργός… διαμορφώνει πολιτική κουλτούρα και διαμορφώνει το ανάλογο κλίμα για να το αποδεχτεί η κοινωνία μας.
Να στηρίξουμε τη μονογονεϊκή οικογένεια — ΝΑΙ. Να δημιουργήσουμε συνθήκες που θα βελτιώσουν τη ζωή αυτών που ακολουθούν αυτό τον τρόπο ζωής είτε από ανάγκη είτε από επιλογή. Αλλά να το προβάλλουμε ως “κορυφή” της κοινωνίας και ως εναλλακτική λύση — ΟΧΙ.
Δεν υπάρχει κανένας Έλληνας που να μη σέβεται, να μη στηρίζει ή να μην αναγνωρίζει το βάρος μιας μονογονεϊκής οικογένειας.
Η ελληνική κοινωνία είναι βαθιά ανθρώπινη και οικογενειακή.
Άλλο όμως στήριξη, κι άλλο ιδεολογική ανατροπή της οικογενειακής πυραμίδας.
Η κ. Μιχαηλίδου, αντί να ενισχύει τον θεσμό που ιστορικά αποτελεί τον πυρήνα της κοινωνικής συνοχής, φαίνεται να προτάσσει ως “νέα κανονικότητα” ό,τι ακριβώς βρίσκεται εκτός του παραδοσιακού πλαισίου.
Μόνο που η ελληνική κοινωνία δεν είναι κοινωνικό εργαστήριο για πειραματισμός.
Έχει ρίζες, ήθη, παραδόσεις, θεμέλια.
Και ο ρόλος ενός υπουργού δεν είναι να τα αμφισβητεί, αλλά να τα προστατεύει — και όπου χρειάζεται, να τα εξελίσσει, να τα βελτιώνει χωρίς να τα γκρεμίζει.
Η αμφισβήτηση του γάμου από θεσμικό φορέα δεν είναι “πρόοδος” — είναι παραβίαση κοινωνικής σύμβασης
Ο γάμος δεν είναι μια “αναχρονιστική πρακτική”.
Είναι ένας θεσμός που έδωσε συνοχή, σταθερότητα και συνέχεια στην ελληνική κοινωνία.Και αν κρατιέται σήμερα όρθια η Ελλάδα σε αυτό τον θεσμό το οφείλει. Η οικογένεια είναι το υγιές κύτταρο της κοινωνίας.
Όταν μια υπουργός που εξελέγη με τη σημαία της “οικογένειας” συμμετέχει σε συζητήσεις που αποδομούν τον ίδιο τον θεσμό, τότε το πρόβλημα δεν είναι “η άποψή της”, αλλά η θεσμική της θέση.
Η κοινωνία δικαιούται να απαιτεί από τους εκπροσώπους της συνέπεια.
Και δεν γίνεται το Υπουργείο Οικογένειας να εμφανίζεται ως χορηγός μιας ιδεολογικής συζήτησης που:
Αποδυναμώνει τον γάμο
Υποτιμά την παραδοσιακή οικογένεια
Αποθαρρύνει τη νέα γενιά από τη δημιουργία σταθερών δεσμών
🔹Η κοινωνία έχει όρια. Η πολιτική ευθύνη επίσης.
Κανείς δεν απαγορεύει τη συζήτηση.
Η δημοκρατία ζει από τον διάλογο.
Αλλά όταν ο θεσμός που κρατά όρθιο ένα έθνος επί αιώνες γίνεται αντικείμενο “αποδόμησης” και μάλιστα με τη συμμετοχή της υπουργού που υποτίθεται ότι τον υπερασπίζεται, τότε δεν πρόκειται για “προοδευτική πρωτοβουλία”.
Πρόκειται για θεσμική αστοχία πρώτου μεγέθους.Και δεν είναι η πρώτη για την συγκεκριμένη Υπουργό την οποία στηρίζει το σύστημα και ορισμένοι κάνουν ότι δεν βλέπουν και δεν ακούν.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται υπουργούς που πειραματίζονται με τα θεμέλιά της.
Χρειάζεται υπουργούς που γνωρίζουν ότι:
Η οικογένεια δεν είναι κοινωνική δοκιμή.
Ο γάμος δεν είναι “ξεπερασμένος θεσμός”.
Οι παραδοσιακοί δεσμοί δεν διαλύονται με θεωρίες για να “χωρέσουν” νέα μοντέλα ζωής.
Να στηρίξουμε τις ευάλωτες οικογένειες — ΝΑΙ.
Να υπονομεύσουμε την ελληνική οικογένεια στο σύνολό της — ΟΧΙ.
Η ισορροπία αυτή είναι ευθύνη.
Και στην περίπτωση της κ.Μιχαηλίδου, αποδεικνύεται πως η ευθύνη αυτή δεν ασκείται όπως θα έπρεπε.
