Ουδέποτε στα χρόνια που γράφω για το «Ε5» είχα δει κάτι παρόμοιο. Δημοσιεύσαμε ένα ρεπορτάζ για γόνο πανίσχυρης επιχειρηματικής οικογένειας, εναντίον του οποίου έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για ασέλγεια σε βάρος της ίδιας του της κόρης, επτά ετών τότε. Από την επόμενη κιόλας μέρα, λάβαμε τρεις εξώδικες δηλώσεις από διαφορετικές, επίσης ζάμπλουτες οικογένειες, που ζητούσαν εξηγήσεις για το αν το ρεπορτάζ αφορούσε εκείνες!
Το πιο παράξενο; Και οι τρεις ζητούσαν ρητά να μην δημοσιευτούν τα εξώδικα — κι όμως, είχαν σταλεί από διαφορετικά δικηγορικά γραφεία, χωρίς να γνωρίζει ο ένας τις κινήσεις του άλλου. Ε, κάπου εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι πίσω από τις «χρυσές πόρτες» της λεγόμενης υψηλής κοινωνίας, συμβαίνουν πράγματα που δύσκολα χωρά ο ανθρώπινος νους.
Για να το ξεκαθαρίσω: κανείς από τους τρεις «παραπονούμενους» δεν είναι ο κατηγορούμενος. Η υπόθεση είναι υπαρκτή, υπάρχει δικογραφία, και η ποινική δίωξη έχει ασκηθεί. Οι πληροφορίες μας λένε πως η δίκη θα γίνει κεκλεισμένων των θυρών, λόγω της φύσης των πράξεων.
Ο κατηγορούμενος ανήκει σε μία από τις πιο γνωστές οικογένειες του χώρου του αυτοκινήτου. Η μητέρα του παιδιού —και πρώην σύζυγος του που είναι κόρη ισχυρού επιχειρηματία, ήταν εκείνη που κατήγγειλε το περιστατικό, περιγράφοντας πράξεις που δύσκολα μεταφέρονται σε χαρτί. Ο ίδιος, από την πλευρά του, μιλά για «σκευωρία» και «φαντασιώσεις» με σκοπό την οικονομική του εξόντωση.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η υπόθεση θα φτάσει στα δικαστήρια, και τότε θα μιλήσουμε με «ονόματα και διευθύνσεις». Μέχρι τότε, κάποιοι που ένιωσαν να θίγονται ίσως δεν έπρεπε να αγχωθούν — και κάποιοι άλλοι, ίσως έπρεπε λίγο παραπάνω.
