Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Σε κάθε εποχή, όταν το φως ενός θεσμού λάμπει, δεν λείπουν οι σκιές που προσπαθούν να το θαμπώσουν.
Όταν η Εκκλησία παράγει έργο, πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που αντί να εργαστούν για την ενότητα και την προκοπή της, προτιμούν να θολώνουν τα νερά με ψιθύρους, υπαινιγμούς και υπόγειες κινήσεις. Τις τελευταίες εβδομάδες, τέτοιες φωνές ακούγονται ξανά — αυτή τη φορά, στοχοποιώντας έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη διακονία του Πατριαρχείου και του ίδιου του Οικουμενικού Πατριάρχη: τον Μεγάλο Εκκλησιάρχη και Διευθυντή του Ιδιαιτέρου Πατριαρχικού Γραφείου, Αρχιμανδρίτη Αέτιο.
Τις τελευταίες εβδομάδες, μεθοδευμένα και ύπουλα, κάποιοι επιχειρούν να σπείρουν αμφιβολίες και υποψίες γύρω από το πρόσωπο του Αρχιμανδρίτη Αέτιου. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που, δυστυχώς, δεν είναι πρωτόγνωρο. Και όσοι διατελέσαμε κοντά σε σημαίνοντα πρόσωπα έχουμε κακή πείρα.
Και ασφαλώς δεν είναι η πρώτη φορά που άνθρωποι του παρασκηνίου, βλέποντας τα σχέδιά τους να αποτυγχάνουν, αναζητούν «εύκολους στόχους» για να μεταθέσουν τις ευθύνες τους.
Αυτή τη φορά, το βολικό άλλοθι βρέθηκε στο πρόσωπο του Αρχιμανδρίτη Αέτιου — ενός ανθρώπου που ουδέποτε κινήθηκε με ιδιοτέλεια ή μικροφιλοδοξία.Όταν είσαι κοντά σε ένα ισχυρό πρόσωπο τι άλλη φιλοδοξία να έχεις; Ή προαγωγή αργά ή γρήγορα θα έλθει. Είναι το μόνο σίγουρο. Οπότε προς τι το άγχος;
Η αλήθεια είναι πως ο Αέτιος δεν είναι άνθρωπος της ίντριγκας. Δεν ανακατεύεται σε ό,τι δεν του ανήκει και δεν είναι πρόσωπο που κινείται στο σκοτάδι.Αν συνέβαινε αυτό δεν θα είχε πολυκαιρήσει κοντά στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο ο οποίος δεν είναι και ο ευκολότερος άνθρωπος.
Όσοι γνωρίζουν προσωπικά τον π. Αέτιο, ξέρουν ότι πρόκειται για κληρικό σεμνό, διακριτικό, εργατικό και ειλικρινή. Δεν εμπλέκεται σε μηχανορραφίες ούτε επιχειρεί να υποκαταστήσει κανέναν. Εργάζεται αθόρυβα, με ευθύνη και σεβασμό προς την Εκκλησία και τον Οικουμενικό Πατριάρχη, τον οποίο υπηρετεί με αφοσίωση και φέρεται με διάκριση και ευγένεια προς όλους.
Αν κληθεί να απαντήσει σε ένα θέμα, αν το γνωρίζει θα το κάνει με καθαρό λόγο και επιχειρήματα — όχι με υπαινιγμούς και ψιθύρους, όπως συνηθίζουν όσοι σήμερα τον στοχοποιούν.
Και αν ο Πατριάρχης έχει διαφορετική άποψη θα προσαρμοστεί στην ετυμηγορία του Πατριάρχου χωρίς όμως να διακόψει τη διακριτική επικοινωνία του ακόμη και με ανεπιθύμητα πρόσωπα. Έχουμε προσωπική πείρα και γνώση επί του θέματος και αν χρειαστεί θα την καταθέσουμε με στοιχεία.
Να πούμε όμως πως η πραγματικότητα είναι απλή: πίσω από τη στοχευμένη φημολογία εναντίον του π. Αετίου, βρίσκονται κύκλοι που δεν κατάφεραν να πείσουν τον Πατριάρχη για τα δικά τους σχέδια και επιδιώξεις.
Και επειδή δεν μπορούν να χτυπήσουν ευθέως τον Πατριάρχη, στρέφονται εναντίον εκείνου που στέκεται κοντά του και τον στηρίζει, γιατί είναι ο εύκολος στόχος. Αν δεν μπορείς να χτυπήσεις τον γάιδαρο, χτυπάς το σαμάρι. Παλαιά και πετυχημένη μέθοδος.
Ο Αρχιμανδρίτης Αέτιος έχει γίνει, άδικα αλλά όχι τυχαία, το πρόσωπο πάνω στο οποίο κάποιοι ξεσπούν τη ματαίωση των σχεδίων τους και τον φθόνο τους.
Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Παρόμοια αντιμετώπιση είχε γνωρίσει προ ετών και ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Μελίτων — ένας φωτισμένος και ικανός ιεράρχης που, επειδή εργαζόταν ακούραστα και στεκόταν κοντά στον Πατριάρχη, είχε γίνει στόχος των τότε «παρασκηνίων». Λειτουργούσε πάντα ως κυματοθραύστης για τον Πατριάρχη.Και όλοι τον πολεμούσαν.
Και όταν παραιτήθηκε και έφυγε από τη νευραλγική θέση του Αρχιγραμματέως, τότε κατάλαβαν όλοι την αξία του και την προσφορά του. Και μέχρι σήμερα λένε: «Πού είσαι, Μελίτωνα;»
Σήμερα, το ίδιο έργο παίζεται ξανά, με διαφορετικό πρωταγωνιστή αλλά τις ίδιες νοσηρές πρακτικές. Τον ίδιο ρόλο επιτελεί σήμερα ο Αρχιμανδρίτης Αέτιος — και αυτό ενοχλεί.
Η Εκκλησία μας σήμερα και ειδικά το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έχει ανάγκη από ψιθύρους, καχυποψίες και υπογείως κινούμενα «δίκτυα» και κουτσομπολιά.
Έχει ανάγκη από ανθρώπους με ήθος, με καθαρή ματιά, με διάκριση και πίστη στο έργο της. Και ο Αρχιμανδρίτης Αέτιος ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία.
Όσοι τον γνωρίζουν πραγματικά, ξέρουν πως ό,τι κάνει το κάνει με γνώμονα το καλό της Εκκλησίας και του Πατριαρχείου, όχι το προσωπικό του συμφέρον.
Αντί, λοιπόν, να τον διαβάλλουν, θα έπρεπε να τον αναγνωρίζουν ως έναν κληρικό που με συνέπεια και αξιοπρέπεια υπηρετεί τον θεσμό του Πατριαρχείου, χωρίς προσωπικά ανταλλάγματα και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Και να τον στηρίζουν! Είναι το λιγότερο που μπορούν να κάνουν προς έναν νέο άνθρωπο ο οποίος ζει στο Φανάρι και από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός είναι στην υπηρεσία του Γέροντος Πατριάρχου! Αν μη τι άλλο, ας σεβαστούμε αυτή την αφοσίωση.
Γιατί στο τέλος, ο χρόνος είναι εκείνος που ξεχωρίζει τη φθορά από την προσφορά, τον θόρυβο από το έργο και τη διαβολή από την αλήθεια. Και όταν όλα κοπάσουν, θα μείνει μόνο το φως εκείνων που υπηρέτησαν χωρίς ιδιοτέλεια, με πίστη, υπομονή και σεμνότητα — όπως κάνει σήμερα ο Αρχιμανδρίτης Αέτιος.
